Uitwisseling Caen → Reisverslag Steven Pemberton
Lees de vertaling
Lees het orgineel (Engels)
Een bezoekje aan Caen
Vrijdag 12 januari 2007
Tuut tuut tuut. Vijf uur ‘s ochtends. Kreun. Gelukkig had ik de avond van tevoren al gepakt.
Een snel ontbijt, eten inpakken en op naar Uilenstede, op de grens tussen Amsterdam en Amstelveen.
De bus stond al op ons te wachten. Iedereen zag er nogal slaperig uit. Het was nog donker, maar de vliegtuigen kwamen al laag overvliegen op weg naar hun landing op Schiphol, een dunne schijf maan stond laag aan de hemel. We stapten in. De bus kon echter niet vertrekken: een geparkeerde auto stond in de weg. Dus sprongen twee van ons weer uit de bus en slaagden erin de overtreder aan de kant te duwen. En weg waren we.
Allemaal hadden we de tien uur in de bus gevreesd, maar eigenlijk was het best leuk, kletsen met vrienden, het meegebrachte eten opeten, het landschap zien veranderen van Nederlands naar Belgisch naar Frans en… slapen – want we waren toch al wakker vanaf vijf uur! En er was een DVD-speler met tv-schermpjes in de bus, waarvoor iemand zelfs DVD’s had meegenomen.
We stopten een aantal keer, zoals de wet voor de buschauffeur voorschrijft, voor koffie en lunch. Eenmaal in Normandië reden we over de gigantische brug over de Seine bij Le Havre, die de grens tussen Haute-Normandie en Basse-Normandie markeert, en niet lang daarna, voor op schema, arriveerden we in Caen bij de kerk waar we zouden zingen. We waren vroeg, zodat er nog niemand was om ons te ontvangen, maar we vonden onze weg wel, lieten onze bagage achter en spurtten naar de winkels, voor het geval dat dit onze laatste kans was om locale kazen en chocolade te kopen.
Een uur later waren we weer terug bij de kerk, waar onze gastheren en -vrouwen inmiddels ook waren, en konden we de piano op gaan stellen (tot schrik van de pianist een elektrische), de akoestiek testen en onze stemmen opwarmen. Het was een ruime, moderne kerk met zeer acceptabele akoestiek. In de kleedkamer had het koor dat ons ontving al lunchpakketjes voor ons klaargelegd, die we opaten alvorens ons om te kleden voor het concert. De zaal was goed gevuld. Ons gastkoor (Choeur de l'Université de Caen Basse-Normandie) opende met een kleine selectie liederen, indrukwekkend gezongen, zonder bladmuziek. Hierna namen wij het over. De voor deze uitwisseling geselecteerde stukken waren Alexander Nevsky van Prokofjev, wat we in een vorig seizoen hadden gezongen, en het Magnificat van Rutter uit het afgelopen seizoen. Onze vaste pianist Hans van Beelen en Hester Hentzepeter, een sopraansoliste die regelmatig op onze concerten zingt, waren met ons meegegaan.
We zongen best goed, al zeg ik het zelf, zeker als je bedenkt dat we de hele dag hadden gereisd en maar op halve sterkte waren, aangezien niet alle koorleden mee konden gaan. Het publiek was in ieder geval zeer enthousiast en gaf ons een staande ovatie na afloop. Terug in de kleedkamer en weer omgekleed, werden we elk aan een gastheer of -vrouw gekoppeld. Zo vertrokken we om ons op het balkon van een groot café in Caen weer te verenigen, onze gastheren te leren kennen en een geslaagd concert te vieren.
Zaterdag 13 januari 2007
De volgende morgen, in mijn geval na een heerlijk ontbijt, hadden we afgesproken bij de universiteit om, samen met een aantal Franse koorleden, met de bus naar Bayeux te vertrekken voor wat site seeing. Bij aankomst in het museum waar we het beroemde tapijt wilden bekijken, werden we getrakteerd op een fraaie scène met een aantal als Noormannen verklede mensen. Voor een stel bobo’s en niet voor ons, maar dat mocht ‘m de pret niet drukken.
Nadat we het tapijt bekeken hadden, was het nog mogelijk om een poosje in Bayeux rond te kijken, de kathedraal te bezoeken en ons opnieuw te laten trakteren op de attente lunchpakketjes van ons gastkoor.
Aangezien we in Bayeux geen café konden vinden dat plaats bood aan onze grote groep, dromden we weer in de bus en vervolgden onze weg naar de volgende bestemming: het kustplaatsje Arromanches, wel bekend vanwege de invasie van de geallieerden op D-Day, die ondermeer daar plaats vond. Diegenen onder ons die leden aan een ernstig cafeïnetekort stormden het strandcafé binnen, om zich later bij de rest van de groep te voegen, over het strand te wandelen en de achtergebleven stille getuigen van de invasie te bekijken.
Maar lang konden we niet blijven; het tweede concert wachtte ons. Dus terug naar de bus voor een kort ritje naar het dorp Longues sur Mer, dat ondanks zijn naam niet bepaald sur de mer bleek te liggen. Het kerkje waar we onze uitvoering zouden gaan geven was schattig, en petieterig.
In ieder geval was er geen plaats om ons te verkleden. Dus liepen we na het inzingen naar de feestzaal van het dorp, kleedden ons daar om en liepen weer terug naar de kerk. Die was stampvol. Het concert was gratis en aangezien er in het dorp niet veel te beleven valt, kwam iedereen opdagen. In de architectuur van de kerk stond het koor nogal los van de rest, maar desondanks verliep het concert uitstekend. Een paar kleine foutjes maakten het wat minder perfect dan het concert van de dag ervoor, maar desalniettemin was het publiek uitzinnig.
Na de korte wandeling door het donker terug naar de feestzaal annex kleedruimte bleek dat er een simpel buffet voor ons was klaargemaakt met Normandische gerechten en aangevuld met locale cider. Geweldig! We namen de bus terug naar Caen, waar we afspraken in een plaatselijke ‘English pub’ (waar niet één Engels biertje te krijgen was!) en toastten nogmaals op een succesvol concert.
Zondag 14 januari 2007
De volgende morgen verzamelden we in een van de twee kathedralen van Caen, l'Abbaye des Hommes, waar Willem de Veroveraar begraven is (nou ja, in ieder geval een van zijn dijbeenderen). Een van onze gastheren gaf ons een fascinerende rondleiding door de kathedraal in zeer verdienstelijk Engels (feitelijk sprak iedereen zo goed Engels dat maar weinigen van ons de kans kregen om ons roestige Frans op te poetsen…).
Hierna liepen we door de stad, via een café waar het milde weer het aangenaam maakte om buiten in de zon onze koffie te drinken, naar een enorme zondagse markt. Hier konden we kaasjes, cider, eten voor onderweg en cadeautjes voor geliefde thuisblijvers kopen en gallettes (de locale boekweitpannenkoekjes) en eindeloos veel andere lekkernijen eten. Uiteindelijk brak het uur van vertrek aan. Zelfs de wandeling naar de bus voerde ons nog dwars door de stad en langs het oude kasteel van Caen.
Terug bij de universiteit maakten we foto’s, zongen nog wat liedjes, stapten op de bus en zwaaiden ten afscheid.
De terugreis was al net zo gezellig als de heenreis. We keken Les Choristes, een Franse film over een jongenskoor die iemand op de markt gekocht had, vertelden verhalen door de microfoon, genoten na in de warme gloed van een fantastisch weekend, en sliepen.
Voor het VU-koor door Steven Pemberton.
(Vertaling: Rianne Mus)
A Visit to Caen
Friday 12 January 2007
Beep beep beep. 5am. Groan. Glad I had packed the night before.
A quick breakfast, pack the food and off to Uilenstede, on the border between Amsterdam and Amstelveen.
The bus was there waiting for us. Everyone looked rather sleepy. It was still dark, the planes were already flying low overhead on their approach to Schiphol, a thin crescent moon hung low in the sky. We climbed aboard.
The bus couldn't leave though: a parked car was in the way. So two of us jumped out of the bus, and managed to push the offending car out of the way. We were off.
We had all been dreading 10 hours on the bus, but in fact it was quite fun, talking to friends, eating the food we had brought, watching the scenery change from Dutch to Belgian to French, and ... sleeping - we had after all been up since 5! And there was a DVD player and screens on the bus, and someone had even brought DVDs.
We stopped a couple of times, as required by law for the driver's sake, for coffee and lunch. Once in Normandie we crossed the huge bridge at Le Havre that crosses the Seine, and marks the boundary between Haute-Normandie and Basse-Normandie, and not long after that, ahead of schedule, we arrived in Caen at the church where we were to sing. Early, so no one was there to meet us, but we found our way in, left our baggage, and then rushed off to the shops, in case this would be our last chance to buy local cheeses and chocolate.
An hour later we were back at the church, our hosts were there too, and we could set up the piano (to the pianist's shock an electric piano), try out the acoustics and get our voices warmed up. It was a spacious modern church, with very acceptable acoustics. In the changing room our guests had arranged a sandwich meal for us, which we ate, and then got dressed ready for the concert.
The concert was well attended. Our host choir (Choeur d'Université de Caen Basse-Normandie) opened with a short selection of songs, very impressively sung, without sheet music. Then we went on. Our concerts for this trip were a large part of Alexander Nevsky by Prokofiev, which we had done the previous season, and the Magnificat by Rutter from the current season. We had our regular pianist Hans van Beelen with us, and Hester Henzepeter, a soprano who regularly sings with us at our concerts.
Even if I say so myself, especially when you consider we had been travelling all day, and were only at around half-strength, since not everyone had been able to come, I think we sang rather well. In any case the audience was very enthusiastic, with a standing ovation at the end.
Retiring to the changing room, and back in our civvies, we were paired up with our host families, and we all went off to reconvene on the balcony of a large Caen bar, to get to know our hosts, and generally celebrate a successful concert.
Saturday 13 January 2007
The next morning, in my case after a lovely breakfast, we met up at the bus at the University, with a couple of our hosts, to travel to Bayeux for some siteseeing. As we arrived at Bayeux to see the famous tapestry we were treated to a display by a number of people dressed as Normans. Not for us, but for some visiting bigwigs, but we enjoyed it all the same.
After seeing the Tapestry, we got the chance to walk around Bayeux for a while, visit the cathedral, and again be treated to a packed lunch courtesy of our hosts.
In Bayeux we couldn't find a cafe open with sufficient capacity for a group of our size, so we piled back into the bus, and proceeded to our next destination, the seaside resort of Arromanch, that is mostly well-know for being the landing place for the allies on D-Day duing the second world war. Those of us suffering from caffeine deprivation ran to the beach-side cafe, and afterwards joined the rest on the beach, to walk along the sands and look at the remnants of the landing that are still preserved there.
We couldn't stay for long, for our second concert was calling. So it was back to the bus, for a short drive to the village of Longues-sur-mer, that despite its name apparently wasn't actually sur the mer. The church where we were to perform was charming, and tiny.
In any case there was nowhere to change, so after warming up, we walked to the village hall and changed there, before walking back to the church.
The church was packed. This concert was free, and since the village doesn't get much in the way of entertainment, everyone came out. The build of the church meant that the choir was rather set off from the audience, but despite that the concert went excellently. A couple of minor faults meant it wasn't quite the perfect concert of the day before, but nevertheless the audience was ecstatic.
The short walk back in the dark to the village hall where we could change back revealed that a simple banquet had been arranged there for us of Normandy dishes accompanied by the local cider. Wonderful!
We took the bus back to Caen, where we met up again in a local 'English' pub (that served not a single English beer!), and celebrated another successful concert.
Sunday 14 January 2007
The next morning we assembled at one of the two Cathedrals of Caen, L'Abbaye aux Hommes, where William the Conqueror is buried (or at least, one of his thigh bones). One of our hosts gave us a fascinating tour of the cathedral, in very proficient English (in fact everyone spoke such good English that few of us got the opportunity to practise our rusty French...).
We then walked across the town, via a cafe where the mild weather allowed us to sit outside and drink our coffee in the sun, to the Sunday market, a very large affair, where we able to buy cheeses, cider, food for the journey, gifts for the loved ones at home, eat gallettes (the local buckwheat pancakes) and a host of other things.
Finally we had to leave. Still, the walk to the bus took us across town, via the ancient castle of Caen.
Back at the University we took photos, sang a few songs, climbed into the bus, and waved goodbye.
The return journey was just as fun as the journey there. We watched Les Choristes, a French film about a boys choir that someone had bought at the market on the video, told stories over the public address system, generally enjoyed ourselves in the warm glow of a great weekend, and slept.
Steven Pemberton